Licht weer dat afgrijselijke licht,

Licht tijd om op te staan verder te gaan!
Licht, maar toch houd ik nog even mijn ogen dicht, tegen datzelfde opdringerige warme licht.
Van opstaan en weer verdergaan.
Een nieuwe dag breekt aan
die op mij wacht,
om geleefd te worden,
Licht weer dat afgrijselijke licht,
weer een, weer is er een dag voorbijgegaan,
weer zo een dag waar ik na een uur vergeten ben die muur die mij niet uit mijn bed liet gaan,

Vol vreugde, voI van dat warme gele licht
maak ik dit gedicht!
Dagen gingen er voorbij waarvan ik mij alleen van herinner, de lange rij van winkel wagens achter elkaar,
strakke en sombere gezichten, achter elkaar in de rij!
Prijzen, aanbiedingen bekeken,
moeizaam wordt er opgeteld.
Genoeg of te weinig geld!
Buiten is het licht!
Ongeacht de hoeveelheid geld, zorgen van alle dagen!
Doet de een zwijgen, de ander klagen!
Maar het licht stroomt weer binnen nauwelijks verhult door het matte folie geplakt op mijn slaapkamer raam, terwijl mijn gedachten weer al alle kanten uitgaan!
Weer dat opdringerige ochtendlicht, vreugde en blijdschap, verdwijnen meestal snel weer in het schap, het negatieve slaat onverhoeds snel op je neer, gedachten aan oud zeer,
verdrijven de vreugde van de nieuwe dag, door het voortdurende beklag! Beweging, fietsen naar het werk is opbeurender dan een ouderwetse preek over de hel in de kerk. Ach ondertussen legt die dominee al onder een zerk, nog niet eens bij zijn oude kerk. Door het zonlicht werd het lijden weer uitgedreven, en die deprimerende gedachten duurden toch maar even, korter dan dit gedicht, van alweer dat opdringerige licht! Pieterfranciscus

Ben jij een bedelaar, die bedelt, zucht

Inspiratie. Ik zit aan een bakkie. En ineens kwam dit bij mij boven.
Ben jij een bedelaar, die bedelt, zucht en klaagt aan zijn eigen deur. Zich beklaagt bij de haard in de huiselijke kring.
Wat was het vandaag weer afschuwelijk! En dit slechts door een herinnering. Een minuut gefaald. En de hele dag in allerlei gedachten verdwaalt. En dat door een klein ding, nu slechts een vage herinnering!  Pieter franciscus

dat gisteren echt verdwenen is!

Net wat inspiratie opgedaan! En hier alvast de ruwe vorm
Op een dag word je wakker en ontdekt je dat gisteren echt verdwenen is!
En er verschijnt een nieuw perspectief
Dat werken is als een dief, dat geld niet garant staat voor veiligheid,
of alleen de opbrengst voor vlijt en plicht,
Overdag schuifelen met je hoofd omlaag gericht, werken werd een plicht!
Vermaak, eten een luie stoel en het beter weten
daar kan je niet op leunen of je hele leven lang op steunen,
Eten en vermaak!
Wat leer jij van thuiskomen en dan vallen je ogen als vanzelf weer dicht van het werken van af het vroege ochtendlicht, tot je sterven blijven werken!
Alleen op vandaag kan jij vertrouwen, televisie kijken is niet op een vaste toekomst bouwen!
Maar dan weer als vanzelf vallen je ogen weer dicht!
Tot aan dat eerste vroege ochtendlicht
Vandaag hoef je niet je werk maar naar de kerk!
Pieterfranciscus

Emoties van liefde, liefdes pijn die eigenlijk niet verdwijnt
maar wat blijft is het kwijnen!
Verdriet naar haar die ik niet meer ziet!
Nachten, draaiend in mijn bed,
waar zij is, wat doe ik verder met mijn leven
dat door menigeen wordt ervaren als is het maar even.
Een seconde of minder in de eeuwigheid,
waar de tijd eigenlijk nauwelijks verstrijkt.
Ach die nieuwe liefde is eigenlijk al weer gekomen,
Zij staat al klaar in de coulissen,
 alleen ik besef het nog niet, dat voor mij die nieuwe liefde al is in het verschiet.
Als het ware staand in een    lange rij, echt alleen voor mij!                                                                                                                                                                 Dit boek is alleen voor mij geschreven het heet mijn leven!
Ik pak het weer op, de eigen regie.
De hoofdrol in het spel!
 De gordijnen van de coulissen gaan open
ik kom weer op het toneel  gelopen!
      onder copyright          Pieterfranciscus

Op zoek.

Tuin.
Een tuin, of een park met een tuin daarin?
Maar daar zie ik de moestuin in de verte.
De bonen stokken steken er nog vreemd kaal boven uit.
Vliegendoek, als witte zeilen opbollend in de wind.
Mensen zie ik,
die daar gehurkt zitten,
het hoofd gebogen,
 naar de grond.
Anderen schoffelen.
Een paartje naast elkaar, met de armen om elkaar heen.
Samen bij hun tuin, een stukje grond.
Rode sla en kool voeren daar de boventoon.
Hier, en daar wat biet.
Een gieter ligt op zijn kant, vlak bij het water er wat verloren bij.
Naast het hek, een klein kastje met tomaten planten.
Ik loop in gedachten verder,  een eigen tuin?

zie de tere bl...

Zie de tere blaadjes komen uit de grond
De hele zomer rond.
Onkruid wieden
water uit de sloot.
Hier en daar wat aardappelen die ik poot.
En wat bieten rood (of heet het kroot?)
Piet(er) #gedicht #moestuin #onkruid

de moestuin gedichten op rijm.1

Na de ochtend koude geen bruin blad te bekennen.
Goed onderhouden.
Voor het betere kauwen.

Rijm maar geen gedicht.Pieter

Rijm maar geen geen gedicht, al is het licht, de gordijnen dicht gedaan. Knus bij de kachel, vlammen schijnsel romantisch kaarsenlicht, dat geeft al een heel ander zicht, na die dag van plichten, van een baan om te lenigen het materiële bestaan. Jachtige van huis naar baan, in het donker,

weinig licht

of zicht.

Alleen maar plicht

Het is eigenlijk alleen het weekend waarop men zich richt,

waarom toch geen gedicht

door PF