Je moet een groter genie zijn om de liefde te bedrijven dan om oorlog te voeren

Je moet een groter genie zijn om de liefde te bedrijven dan om oorlog te voeren."
Ninon de Lenclos (Legendarische Franse courtisane 1620-1705)Zij is een symbool van de gecultiveerde en onafhankelijke vrouw, de koningin van de Parijse salons. Ze was een vrouiw van de geest en van het hart, die representatief is voor de veranderende zeden in de 17e en 18e eeuw, en was een voorgangster van de vrije en onafhankelijke vrouw. Haar grote bekendheid begon echter pas een halve eeuw na haar dood, en berust deels op apocriefe geschriften.https://nl.wikipedia.org/wiki/Ninon_de_Lenclos 

een kort verhaal met inhoud

Binnen 2 minuten, een kort verhaal met inhoud, een gevolg van een gesprek wat ik had vandaag, over dat gedachten van anderen en dat wat je ziet, en hoort jouw gedachten beïnvloeden. Wat ik net geschreven heb is gebaseerd op bewustwording realisatie!! `bewustwording
je hoort alleen maar die stem, gedachten die maar voortduren! Het is af en toe zo druk in je hoofd dat je de ander niet kan horen, laat staan begrijpen wat ze jou willen zeggen. Maar op een dag, een moment van helder zijn, trekt die mist op, er klinkt weer een rustig geluid. Zinnige, rustige gedachten komen door de stress heen van werken, de kost verdienen, de huur al die zorgen van het leven van alledag heen. Je komt weer tot jezelf, het is dan of als het licht weer is aan gegaan! De wereld is, lijkt veranderd! Eigenlijk ben jij, meer jezelf geworden, De kennis de vrede van je ziel heeft de geest aangeraakt. Het is net als een lotusbloem, of misschien wat bekender voor je de waterlelie die zijn wortels heeft in de modder. Eerst is deze niet te zien door het wateroppervlak heen! En dan ineens komen langzaam de bladeren boven water. En als het weer warmer word zie je hoe de bloemknoppen boven water komen en zich openen naar het licht de zon!

water, voor het eerst het licht zien, waterlily, lake

Vroeger was het anders

Vroeger was het anders.
Veel mensen zijn steeds vaker onbewust aan het wachten, op verandering, op iets meer, men mist iets. een gevoel van onvrede van binnenuit nauwelijks gehoord! Men wil meer verbonden zijn , met familie, vrienden de kennissen op het werk. Maar, als dat werk wegvalt al is het alleen maar in het weekend. Dan valt men stil, vaak futloos, geagiteerd. Niet alleen de dagindeling maar de verbinding is weggevallen.
Zo is het ook met ons geloof, niet alleen in een religie of god! Maar naar meer zingeving, spiritueel op een andere manier. Door die opkomende gedachten dat het wachten op het bereiken van jouw vijfenzestigste jaar om al die dingen te gaan doen, dat valt lang niet mee! Hierdoor wordt het vaak nog onpersoonlijker, met de televisie series en quizzen tracht men dit gat op te vullen. Het diepere gedeelte van een relatie verdwijnt zo onder de deken van die schijnwereld, liefde, kameraadschap worden vergeleken naar het beeld wat de televisie voor ons schets "de echte wereld'. Vroeger was het anders, de groepen op facebook die dat verleden ophalen, van als je dit nog herinnerd geef dan een like! Meestal zijn het foto's zoals de melkboer met een paard voor de wagen, zelfs de melkboer die met zijn handwagen aan de deur kwam kon zich dat niet meer herinneren. Een openbaring kan zijn dat je er veel van kan leren, van vroeger dan! Aandacht, burenhulp, het straatje voor de deur vegen, een boek lezen, dat is vooral die goede oude tijd. Het met elkaar moeten doen zonder televisie. Met vaak alleen even die glimlach, en een arm even om je heen, dat kind waar je toch even de tijd voor neemt, om er achter te komen wat hij of zij bedoelt, dat het gewoon even kan. Of jij er nu de tijd voor had of niet! Verwondering over een plant of boom, de blauwe lucht die doorbreekt, samen met dat gevoel van mooi weer, een gevoel van dankbaarheid. Dat jij het ziet, nog kan opmerken door al die gedachten over de zorgen van de dag heen! Pieterfranciscus verhalen verteller foto Sabine van Erp

De trol kort verhaal door Pieterfranciscus

Op zoek.

Tuin.
Een tuin, of een park met een tuin daarin?
Maar daar zie ik de moestuin in de verte.
De bonen stokken steken er nog vreemd kaal boven uit.
Vliegendoek, als witte zeilen opbollend in de wind.
Mensen zie ik,
die daar gehurkt zitten,
het hoofd gebogen,
 naar de grond.
Anderen schoffelen.
Een paartje naast elkaar, met de armen om elkaar heen.
Samen bij hun tuin, een stukje grond.
Rode sla en kool voeren daar de boventoon.
Hier, en daar wat biet.
Een gieter ligt op zijn kant, vlak bij het water er wat verloren bij.
Naast het hek, een klein kastje met tomaten planten.
Ik loop in gedachten verder,  een eigen tuin?

naakte voeten, witte zand

Karma, gehuld als in een donkere wolk van haar mantel gemaakt van geitenhaar loopt zij de berg op. Karma Lied is haar naam. Al is zij kuis, toch kijken de mannen haar na, naar haar naakte voeten, en haar heupen die de donkere mantel doen bewegen. Niemand weet haar naam, zij lijkt jong, hoe zij op en neer de berg opgaat. Soms met een kan of een mand op haar hoofd, altijd bedekt door een zwarte kap. Het helle licht, laat het stof van het witte zand van het pad, dat bij elke voetstap in kleine wolkjes omhoog komt, op lichten als of het  boven de grond drijft. In de schaduw van hun grote hoeden gezeten kijken de mannen schijnbaar onbeweeglijk toe, met het gezicht door de brede rand van de grote hoeden verhuld. Van af de berg verbreekt het geluid van de bel van het  klooster de stilte. Pieterfranciscus

Kort verhaal.

Eeuwigheid, het enige wat in mij opkomt is dat ik hier al te lang sta in de sneeuw, ijzig blauw en  verblindend bijna, een heldere blauwe lucht, de wind is als duizenden koele naalden in mijn gezicht. Ik kijk met een lege blik in de ijzige verte. Ik ken deze plek nog van de zomer, daar reiken een paar nu schriel lijkende berkenbomen naar de hemel, het voorheen groene gras is nu bedekt door de sneeuw, het meer waar ik nog heb gezwommen is bedekt met ijs en heuvels van sneeuw door de wind.  Mijn hand, glijdt uit mijn jaszak en reikt, naar de teugel van Aravaita mijn paard. Die daar net als mij onbeweeglijk staat. Ik draai mij verder om en veer op van de grond, een halve draai, in de lucht, land en klem meteen mijn benen om de sterke ribben, Aravaita de zwarte hengst  gaat meteen met een enorme sprong over in galop